چشم انداز فعالیت در خارج از کشور پس از خیزش دیماه ۹۶

110

خیابان؛ خیزش دی ماه ۹۶ در ایران انعکاس طبیعی خود در خارج از کشور را نیز بجا گذاشت و طیف وسیعی را در کشورهای مختلف بدور هم متشکل کرد. هر چند سال هاست فعالین سیاسی در خارج از کشور در تلاش بوده اند که صدای اعتراضات اجتماعی و جنبش های مختلف در داخل ایران را در محیط اقامت خود منعکس کنند، ولی این بار خیزش دیماه موج وسیعی از فعالیت متشکل را به همراه داشت، که در سیر تحولات ایران می تواند در همبستگی و حمایت از مبارزات اجتماعی و جلب هبستگی در خارج از کشورمفید واقع شوند.

از آنجا که بخشی از فعالیت نگارنده به این امر اختصاص یافته است، مطلب حاضر به منظور بحث و تبادل نظر در میان فعالین این عرصه از کار تهیه شده است. به این امید که بتوان با هر درجه از پیشرفت جنبش های اجتماعی برای نان و آزادی در ایران، چتر گسترده ای از همدلی و اتحاد عمل در میان جمع های خارج از کشور متناسب با جنبش کارگری و سایر جنبش های اجتماعی متحقق شود.

این جمع متشکل (از این به بعد ج.م) بدون چشم اندازی سیاسی که بر مبنای آن اهداف و فعالیت های عملی اش را سازمان دهد قابل تصور نمی تواند باشد. روش پیشبرد فعالیت های جمع بر مبنای بحث و تبادل نظر و تصمیم جمعی بدور از اتهام و توطئه و ایجاد فضای ناسالم خواهد بود. ج.م  یک تشکل سازمانی و حزبی  نیست، بلکه تشکلی فرا گروهی و فرا حزبی است که می بایست با توجه به منافع پایه ای ضد سرمایه داری طبقه کارگر اهداف و فعالیت های خود را تعریف کند. به عبارت دقیق تر تعقیب منافعی به جز منافع طبقه کارگر برای جمع قابل تصور نخواهد بود.

هدف  لغو کار مزدی و مالکیت خصوصی است که بطور واقعی، ایجاد ملزومات مادی آن از طریق برقراری حکومت کارگری ممکن خواهد بود. هر چند چنین جمعی با افرادی دارای تعلقات حزبی یا سازمانی و یا شورایی هستند، ولی جنس و ماهیت اشتراک جمع بر پایه تقویت جنبش کارگری و هدف حکومت کارگری است، حکومتی که بیان منافع تمام استثمارشونده گان جامعه سرمایه داری است که از طریق شوراها و تشکل های خود در حکومت نماینده گی می شوند و با این اصل که طبقه کارگر در موقعیتی (از لحاط تولید در جامعه) است که می تواند  سایر جنبش های اعتراضی در جامعه را هدایت کند.

به عبارت روشن تر درکی که فعالیت هایش نه با استراتژی عینی ضد سرمایه داری حکومت کارگری،  بلکه در جهت حکومت حزبی و سازمانی و گروهی  و در بهترین حالت  حکومتی ایدئولوژیک و نوعی از بازتولید نظام استثمارگرانه تداعی خواهد شد، نمی تواند تقویت منافع طبقه کارگر را نماینده کند.

آنچه در بالا تحت عنوان چشم انداز ج.م بیان شد، استراتژی نظری و لازم است. ولی چنانچه در آن بماند نمی تواند از آمال و آرزوها فراتر رود. فعالیت عملی در چنان استراتژی ای با توجه به روند عینی در مبارزه طبقاتی محکی است که می تواند جمع را به آن استراتژی نزدیک یا از آن دور کند. می بایست روند آتی فعالیت ها را چنان پیش برد که  بدور از خرده کاری و بدور از وارد شدن به  دنباله روی از حرکات خودبخودی و یا انجام وظیفه، آن را با توجه به استراتژی ضد سرمایه داری سازمان داد.

آنچه همه کمونیست ها و سوسیالیست ها  در روند مبارزه ضد سرمایه داری طبقه کارگر در ایران طی حداقل چهار دهه اخیر تعقیب میکردند، درخیزش دی ماه از طرف کارگران و زحمتکشان به صورت جنبشی توده ای اعلام شد. مبارزه برای تحقق مطالبات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی با عبور از رژیم هارِ اسلامی که اصلاح طلبان و لیبرالها بدنبال آن در تلاش برای غالب کردن گفتمان جنبش های اعتراضی در جامعه بودند.

هر چند عبور از حکومت استبدادی دینی می تواند فضایی برای رشد و گسترش جنبش های اعتراضی باز کند، ولی بدون ایجاد تشکل های مستقل کارگران و مردم زحمتکش که در جریان مبارزه در مسیر خود مدیریتی سازمانیافته، انواع و اقسام بخش ها و گرایشات بورژوایی میتوانند روند عینی را به اشکال مختلف بر ضد منافع کارگران و زحمتکشان عوض کنند. لذا حمایت، تقویت و خود را درگیر کردن با اتکا به مبارزات متشکل و مستقل در جامعه برای منافع طبقه کارگر حیاتی خواهد بود.

در حیطه فعالیت ج.م که خارج از کشور است، با توجه به استراتژی اش فعالیت های خود را در اشکال مختلف می توان با اتکا به بحث اقناعی  و شور و تبادل نظر به پیش برد و دوری و نزدیکی همکاری و اتحاد عمل را تشخیص داد. بر این واقف هستیم که در روند مبارزه  انقلابی بر علیه رژیم اسلامی، بورژوازی بیکار ننشسته و به اشکال مختلف در به شکست کشانیدن مبارزه طبقاتی و انحراف آن در سطح جنبش توده ای خواهد  جنگید. رفراندم، جمهوری دموکراتیک، مجلس موسسان، راه اندازی جنگ و حمله نظامی از جمله راههایی است که طرفداران وضع موجود بدان مبادرت خواهند ورزید.

در چنین مسیری  فعالیت ج.م می بایست طوری باشد که نه تنها با انواع گرایشات سرمایه داری تداعی نشود، بلکه به افشای بی وقفه آنها بپردازد. ارتجاع مجاهدینی و جمهوری خواهان مدرن غیر دینی و نیز سلطنت طلبان، سوسیال دموکراتها و انواع لیبرالها در زمره ارتجاعی هستند که می بایست به افشای دائمی آنها پرداخت.

احزاب و سازمانهای چپ در اپوزیسیون، نه از موضع جنبشی، بلکه از دریچه  حزبی به مبارزات کارگران و زحمتکشان برخورد می کنند و بر این مبنا نمی توانند به نیرویی اجتماعی در استراتژی حکومت کارگری  مبدل شوند. هرچند برای متحقق شدن مطالبات اجتماعی و مبارزه برای سرنگونی رژیم اسلامی فعالیت دارند. خیزش ۹۶ نشان داد مبارزات اجتماعی و فراتر از آن مبارزات اقتصادی و سیاسی در جامعه خود را از اصلاح طلبان عبور داده است. جنبش دانشجویی در شانزده آذر و جنبش زنان در ۸ مارس خود را با مطالبات اقتصادی و جنبش کارگری  تطبیق داده است و امید  به گسترش برگزاری مراسم مستقل روز کارگر گسترده ای در ایران دور از انتظار نخواهد بود.

تا آنجا که به استراتژی ج.م و فعالیت هایش بر می گردد، نمی بایست با سازمانها و احزاب موجود تداعی شد و در عین حال نمی توان علیه آنها شمشیر را از رو بست.

با نهادهای موازی دیگر نیز در چهارچوب استراتژی  فعالیت عملی با آنها متحقق میگردد. مسلماً با نهادهایی که استراتژی مشترکی با هم دارند در روند جنبش، اتحاد عملی نانوشته ای وجود دارد که با پیش رفت هر چه بیشتر آن، توازن قوا به نفع حنبش سنگین خواهد شد. در رابطه با نهادهایی که استراتژی آنها در چهارچوب  سرنگونی انقلابی رژیم  و تحقق آزادی و مطالباتی در آن چهارچوب است می توان موردی و در جهت ارتقای  مبارزات کارگران و زحمتکشان، چنانچه ارزیابی جمعی  ج.م به آن رسید، وارد  سطحی از همکاری ها شد. با گسترش جنبش انقلابی، تلاش می بایست بر ایجاد چتر وسیعی در خارج از کشوربرای تحقق استراتژی کارگران و زحمتکشان شدت گیرد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.