خانه کارگر یا بی خانه کردن کارگران!

xiaban-خیابان-خانه-کارگر-فاشیسم
104

در رابطه با شعارهای فاشیستی خانه کارگر جمهوری اسلامی در روز کارگر

خیابان؛ از ابتدای سرکار آمدن و به قدرت رسیدن رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی در ایران،  حکومت سیاست ضد کارگری خود را به نمایش گذاشت. سندیکاها، کمیته های کارخانه، انجمن ها، شوراها و هر نهاد و تشکلی که در راستای منافع مستقل کارگری (صنفی و طبقاتی) فعالیت، تلاش و مبارزه می کرد، منحل وغیر قانونی اعلام شد.

هرگونه تلاش برای احیا و بازگشایی آنها ممنوع و جرم اعلام گردید. تعداد زیادی از پیشروان، فعالان کارگری و کارگران مبارزی که خواهان ایجاد تشکل مستقل صنفی خود بودند اخراج، زندانی، اعدام و یا مجبور به تبعید شدند. به جای تشکلات مستقل کارگران و نماینده های برگزیده آنها، رژیم اسلامی خانه کارگر و در پی آن شوراهای اسلامی را به کارگران تحمیل کردند.

این نهادهای ضد کارگری از ابتدای به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی و روی پایه ی همان خانه کارگری بنا شد که درسال ۱۳۴۷ توسط رژیم سلطنتی شاه (سازمان کارگران حزب ایران نوین) ایجاد شده بود. دقیقاً هر دو حکومت شاهی و اسلامی برای به چالش کشیدن و مهار تشکلات مستقل کارگری در تحمیل خانه کارگر به آنها وجه اشتراک داشته اند. محجوب، کمالی و ربیعی از بنیان گذاران و گردانندگان اصلی این نهاد ضد کارگری هستند.

این نهاد در چارچوب سیاست های کارگر ستیز جمهوری اسلامی و برای جلوگیری ازشکل گیری تشکلات مستقل صنفی آنها توسط حاکمیت درست شده است و در واقع زیر مجموعه حزب جمهوری اسلامی است. این نهاد یکی ازعوامل بازدارنده شکل گیری تشکلات مستقل و طبقاتی کارگران ایران است. این نهاد نه تنها هیچ سقف و سرپناهی برای کارگران بنا ننهاد، بلکه خود آوار سنگینی بر سر آنها بود، که با عمل کرد مزدورانه اش خواسته ها و مطالبات ستم دیدگان را زیر سایه ی سنگین وتاریکش دفن می کند.

کارگران و فعالینی که برای شکل گیری تشکل مستقل تلاش می کنند به طور روزمره در معرض دستگیری، بازداشت، شکنجه و زندان قرار دارند. فلسفه درست کردن نهادهای دست ساز حکومت های سرمایه داری و از جمله خانه کارگر در ایران، ایجاد سرپناه امن برای امنیت و آسایش مزدبگیران و ستمدیدگان نیست. شرایط به شدت اسفناک زندگی کارگری، خیل عظیم بیکاران، حداقل حقوق چهار تا پنج برابر زیر خط فقر، ارمغان خانه کارگر و حکومت متبوعش است که برای جامعه مزدی ایران به ارمغان آورده شده است.

این نهاد ضد کارگری علاوه بر این که هیچ نقش مثبتی در بهبود معیشت مزدبگیران ایفا نکرده است، بلکه همواره به عنوان نهاد امنیتی در میان کارگران برای شناسایی فعالان و پیشروان کارگری فعالیت میکند. گردانندگان خانه کارگر از ماموران رده بالای امنیتی رژیم هستند.

قلع و قمع تشکلات مستقل و انحلاشان توسط حاکمیت همگام با عملیاتی  کردن پروژه نهاد خانه کارگر، در قتل عام های دهه ی شصت به اوج خود رسید. ابعاد فاجعه آمیز این سیاست انسان ستیزانه جهموری اسلامی آنچنان وسیع بود که دادخواهی برای مسببین این جنایت هولناک و در واقع نسل کشی همچنان از طریق بستگان، نهادها و جریانات مترقی درجریان است.

با نگاه به کارنامه و عمل کرد چهل ساله جمهوری اسلامی دیگر بر همگان آشکار است که  رژیمی مستبد، دیکتاتور، دزد، غارتگر و یکی از انسان ستیزترین حکومت های سرمایه داری در قرن اخیر است. این نظام برای ماندگاری خود ازهیچ جنایتی دریغ نکرده است و در همین راستا کارگران و مزدبگیران با شدید ترین وجه ممکن مورد ظلم و ستم قرار گرفته اند.

تنها راه مبارزه با این سیاست ضد کارگری رژیم جمهوری اسلامی متحد شدن در تشکلات مستقل طبقاتی است؛ تا خواستها و مطالبات کارگران و تمام ستمدیدگان جامعه استبداد زده ایران به حاکمیت تحمیل شود. هرگونه دست آورد و بهبود وضعیت معیشتی منوط به اتحاد و همبستگی طبقاتی کارگران است. در مقابل هر گونه تفرقه در میان صفوف کارگران به جز تامین منافع سرمایه داری هدف دیگری ندارد.

شعارهای ناسیونال فاشیستی در یازده اردیبهشت، روز همبستگی جهانی کارگران از طرف خانه کارگر منجمله کارگر ایرانی، کالای ایرانی و اخراج کارگر خارجی از این  جنس است و می بایست متحدانه به مقابله با آن برخاست. منافع طبقه کارگر در ایران ایجاب میکند که در مقابل تفرقه پراکنی رژیم سرمایه داری ایران و تشکلهای وابسته مانند خانه کارگر متحدانه ایستاده، همبستگی و اتحاد طبقاتی میان تمامی کارگران در ایران و جهان را از وظایف پایه خود بداند.

 

پیش به سوی ایجاد تشکلات مستقل کارگری در ایران

زنده باد اتحاد وهمبستگی کارگران

جمعی از فعالین کارگری در خارج از ایران

مه ۲۰۱۸

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.