تجاوز خانوادگی و درماندگی قربانیان

xiaban-خیابان-تجاوز-خانوادگی
150

خیابان؛ تجاوزهای خانوادگی یا به اصلاح شرعی و تجاوز به محارم از بزرگترین تابوها در جامعه است. به نحوی که شاید هنوز خیلی ها فکر میکنند جامعه ایران آنقدر اسلامی و گل و بلبل است که اصلاً چنین اتفاقاتی در آن رخ نمیدهد! اما محسن مالجو پژوهشگر در حوزه زنان با انتشار کتاب “کودک آزاری” نشان داده که واقعیت چیز دیگری است. تجاوزهای خانوادگی درسطحی قابل توجە علی الخصوص در خانواده های آسیب پذیر، بزهکار، کم بضاعت و یا دارای والدین معتاد رخ میدهد. در این میان بیش از نود درصد تجاوزها تجاوز توسط پدر به دختر یا دخترانش است.

اینجا نه قصد آن دارم که راجع به دلایل بروز این آسیب صحبت کنم، نه اشکال مختلف آن. آنچه که توجه نویسنده این سطور را در گزارش جلب میکند عدم وجود هرگونه حمایت از قربانیان است.

طبق این تحقیقات، دخترانی که سالها با آزارجنسی از سوی پدرشان مواجه شدند، وقتی بالاخره دل به دریا میزنند و داستان را برای کسی بازگو کرده، یا از پدر شکایت میکنند، بدون دریافت هیچگونه کمکی به همان خانه و نزد همان پدر بازگردانده می شوند.

نسرین که داستان مورد تجاوز قرارگرفتن خود را برای همکلاسی خود تعریف کرده به جای دریافت کمک، از مدرسه اخراج میشود. شقایق که بعد از تجاوزهای مکرر پدر و بروز عفونت داخلی نزد پزشک میرود، با این واکنش از سوی پزشک خود مواجه میشود: “من کاری نمیتوانم بکنم، فقط می توانم قرص ضدحاملگی بدهم!”

از همه بدتر اینکه دخترانی که از پدرتجاوزکار شکایت کرده اند، هرگز موفق به اثبات تجاوز نمیشوند؛ زیرا یکی از این سه شرط  برای اثباتش لازم است. یک؛ شهادت چهار مرد که شاهد تجاوز بوده اند! که این مورد عملاً به هیچ عنوان محقق نمیشود. دو؛ چهار بار اقرار فرد متجاوز که آن هم با علم به اعدام خود در صورت اثبات تجاوز، هرگز اقرار نمی کنند و گاهاً حتی سه بار اقرار میکنند، اما به دلیل انکار تجاوز در بار چهارم تبرئه میشوند! راه سوم برای اثبات، علم حسی قاضی است که از طریق گزارش پزشک قانونی امکان پذیر است. اما مسئله این است که پزشکی قانونی بعد از گذشت بیش از هفتاد و دو ساعت از وقوع تجاوز نمیتواند متجاوز را تشخیص دهد و حتی در مواردی که دختر حامله شده است آزمایش دی ان ای از جنین را انجام نمیدهند، مبادا تجاوز پدر محرز شود و قبح این مسئله در جامعه بشکند!

در بسیاری از موارد قاضی میداند که تجاوز رخ داده؛ اما از اعلام آن خودداری میکند، زیرا اعلام اثبات تجاوز برابر با اعدام متهم است. در یکی از موارد مریم شانزده ساله که از تجاوزهای پدرش به ستوه آمده و به قانون پناه برده است، بعد از اعلام برائت پدر دوباره مجبور میشود به همان خانه بازگردد. قاضی این پرونده در برابر سوال پژوهشگر میگوید: یک نفر به او تجاوز کند بهتر از این است که بی سرپرست شود و هر شب یکی به او تجاوز کند!

یکی دیگر از مشکلات درباره مجازات متجاوزین به محارم قانون سیاه و سفید است، یعنی متهم یا تبرئه میشود یا اعدام. هیچ گونه حد وسطی وجود ندارد و به همین دلیل قضات در نود و نه درصد موارد رای به تبرئه متجاوز میدهند تا به قول خودشان از آسیب های فروپاشی خانواده جلوگیری کنند.

مهدیه و سمیه دو خواهری هستند که میگویند بعداز مرگ مادر مکرراً از سوی پدرشان مورد تجاوز واقع شده اند و به دلیل اعتراض و مقاومت، بارها با آب جوش سوزانده شدەاند؛ اما به دلیل دلسوزی برای برادر هفت ساله خود در خانه مانده و این زجر را به جان خریده اند، در نهایت وقتی تصمیم به رهایی از این وضع و شکایت از پدرآزارگر میگیرند، بعد از ماهها رفت و آمد در راهروهای دادگاه، با اینکه یکی از آنان حامله بوده اما پدر تبرئه میشود و بدون هیچ گونه مجازاتی به خانه بازمیگردد.

یکی دیگر از موارد تاسف آور این شکل پرونده ها این است که فرد متهم از وکیل تسخیری برخوردار میشود که او را آگاه میکند تا تن به اقرار ندهد. اما دختران که غالباً بی پناه و بی پول و درمانده اند از این حق برخوردار نیستند و تقریباً در تمامی پرونده ها پدر تبرئه شده، به خانه بازگشته و به شکل شدیدتر به آزار دخترانش میپردازد.

با این حال باز هم توصیه میشود قربانیان تجاوز در مقابل این عمل وحشیانه سکوت نکرده و حتی الامکان دیگر افراد خانواده یا خویشاوندان نزدیک را از مسئله آگاه کنند.

آسیه جعفری، متخصص و کارشناس دفتر امور معاینات بالینی پزشکی قانونی میگوید: “افراد قربانی تجاوز باید در اسرع وقت پس از وقوع تجاوز به دادگاه یا دادسرا شکایت کرده و با در دست داشتن برگه، به پزشک قانونی مراجعه کرده و اقدام به نمونه برداری کنند تاهویت متجاوز به شکل قانونی مشخص شود.”

جعفری می افزاید: “اگر شخصی مورد آزار دهانی قرار گرفته باشد، ۶ ساعت وقت داریم و بعد از این زمان مستندات از بین می‌رود. در آزارهای مقعدی تا ۲۴ ساعت و در آزارهای واژینال هم تا ۷۲ ساعت فرصت داریم. ولی تا ۲۴ ساعت اول بهترین زمان است. بنابراین اگر کسی دیر مراجعه کند، فقط آزارهای فیزیکی مثل کبودی و زخم را می‌توانیم گزارش کنیم و عملاً نمی‌توانیم نمونه‌ای بگیریم تا هویت متجاوز مشخص شود؛ البته تجاوز به فرد مشخص می‌شود، ولی فایده‌ای برای خانواده ندارد و موضوع مهم که تشخیص هویت متجاوز است، به دست نخواهد آمد.”

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.