فراخوان گذار از میلیشاگری به ارتش ملی-رهایی کوردستان

295

خیابان؛ گسترش تعرضات اشغالگران به ویژه تهاجم موشکی ایران به قرارگاه مرکزی حزب دموکرات کوردستان ایران و مواضع گریلاهای پژاک در روزهای اخیر حاکی از آن است که آنها یعنی مثلث اشرار (ایران-ترکیه-روسیه) از برای نابودی ملت کورد و ویرانی کوردستان بر سر مجموعه‌ای از پروژه‌های مهلک با وسعت منطقه‌ای به توافق رسیده‌ و تلاش بر اجرای آنها دارند.

اجرای این پروژه‌ها ملت کورد و همچنین دیگر ملل تحت استعمار را تا آستانه‌ی نابودی به فجیع‌ترین و دردناک‌ترین طرز ممکن خواهد کشاند و در واقع امر این تنها راز و رمز إبقای موجودیت آنهاست، یعنی نابودی و مستعمره‌سازی چند باره‌ی مناطق تحت سلطه‌ی خود.

خط مشی مقاومت‌جویانه و بطور کلی متأثر از خط مشی حزبی-چریکی که در بیستم تحت تأثیر جنبش‌های سوسیالیستی در جهان شیوع یافته بود، کوردستان را نیز از خویش متاثر ساخت که منجر به شکل‌گیری حرکت‌های چریکی گردید، با این تفاوت آشکار که با فروپاشی شوروی و به راست گرویدن حزب کمونیست چین، این روش مبارزاتی مگر در مناطقی خاص از جمله کوردستان فروکش کرد.

اما عدم رشد فنون و تکنولوژی نظامی در قرن گذشته، خصوصاً در دولت­-ملتهای تازه تاسیس جهان سرمایه‌داری پیرامونی، امکان رشد چنین شیوه مبارزاتی را مهیا ساخته بود؛ اما اکنون فنون و تکنولوژی نظامی بگونه‌ای متحول گشته و رشد نموده که خط مشی چریکی تاریخاً موجود با میزان توسعه‌ی علوم، فنون و تکنولوژی نظامی مطابقت نداشته و از آن جا مانده است. لازم به توضیح است که مبارزات میلیشیایی و چریکی در نقاطی نظیر کوردستان در حالی جریان دارد که اتفاقاً حکومتهای استعمارگر بیشترین بودجه خویش را تخصیص به نیروی نظامی داده و از این روی حکومتهایی میلیتاریستی هستند تحت سیطره ژنرالها و فرماندهان نظامی. فراموش نگردد که دیکتاتور ایران، یعنی شخصیت ولایت فقیه، پیش از همه چیز، فرمانده ارشد قوای نظامی و امنیتی است. از این روی انقلابیون برای تداوم مقاومت و مبارزات خود نیازمند إرتقای شیوه‌های مبارزاتی خود بوده تا در مقابل رشد و توسعه‌ی نیروی مهاجم بازدهی لازم را دارا باشند.

تجارب تاریخی بیانگر این هستند که پیروزی بر فاشیسمی که در اوج اقتدار نظامی خویش است، نیازمند اتحاد وسیع  نیروها -حتی محارب با همدیگر- می‌باشد بگونه‌ای که با ادغام توان و نیروها (هرچند به صورت مقطعی) فاشیسم را شکست و از این نظر موکول کردن رقابت عدوات فی ما بین به آینده پس از شکست فاشیسم و در شرایط سیاست ورزی اجتماعی و نه در برهه جنگ مقاومت، یک ضرورت عاجل است. در غیر این صورت ما خود قدرتِ فاشیسم را در مقابله با تک تک ما و در امر سرکوب افزایش داده‌ایم. تجربه‌ی اتحاد استراتژیک متفقین نمونه‌ی شناخته‌شده‌ی اتحاد محاربین در مقابل فاشیسم است. بنابراین همه ما به این اتحاد نیازمندیم.

یکی از موانع این شکلگیری این اتحاد تاکنون این بوده است که هر جریانی به تشکیل نیروی نظامی در این جهت مبادرت می‌ورزد که به رقیب سیاسی خود اجازه ندهد مدل حکومتی مورد نظر خود را به دیگری تحمیل کند. برای نمونه دموکرات و کومه‌له در اوج قدرت خود از این جهت نیروهای نظامی خویش را تحت فرمانده حزبی باقی می‌گذاشتند، که دموکرات به تحمیل دموکراسی شورایی (سوسیالیسم) مورد نظر کومه‌له تمکین نکرده و کومه‌له نیازمند نیروی نظامی بود تا متقابلاً از تحمیل دموکراسی نیابتی (لیبرالیسم) از سوی حزب دموکرات تن ندهد. آنچه در این میان غایب بود واگذاری مسئولیت تصمیم‌گیری به مردم و جامعه بود، و آنچه بر ذهن آنها حاکم بود ذهنیت نظامی بود تا از این نظر تعیین سیستم از طریق نیروهای نظامی صورت گیرد و نه از طریق راهکارهای سیاسی.

هدف این نوشتار عبور از ذهنیت میلیتاریستی در احزاب سیاسی کوردستان از طریق گذار از میلیشیاگریِ حزبی به یک ارتش واحد ملی-رهایی کوردستان بوده که به شکل فراحزبی است که از ادغام بلا قید و شرط همه‌ی نیروهای نظامیِ احزاب -که روژهلات را میدان مبارزه‌ی خود تعریف نموده‌اند- عروج می‌یابد. در این راستا احزاب سیاسی نیز می‌توانند یک روند اصلاحی برای تبدیل گشتن به احزاب استاندارد سیاسی (غیرنظامی) را أساس کار خویش قرار دهند.

کوردستان نباید به میدان جولان نیروهای رقیب و متخاصم کوردستانی تبدیل شود، بلکه کوردستان باید دارای یک ارتش واحد نیرومندِ غیر قابل سرکوب باشد که بجای پیروی از احزاب از یک منشور ملی تبعیت نموده و بر طبق این منشور اشغالگر را از کوردستان بیرون رانده و از میهن و ملت کوردستان با تمام توان دفاع کند.

این تنها راه رهایی و همچنین مکانیسم جلوگیری از جنگ داخلی در کوردستان است. از این رو ما توجه به این مسئله و نقشه‌راه فوری و گام به گام خود را برای تحقق امر در راستای وحدت ملی کوردستان در روژهلات را در زیر به نگارش در می‌آوریم:

۱. تشکیل یک کنفرانس میهنی جهت تشکیل ارتش واحد رهایی‌بخش کوردستان تا اواخر سپتامبر ۲۰۱۸

– این کنفرانس باید متشکل از همه‌ی أحزاب، جریانات سیاسی و مجموعه‌ای از شخصیتهای آکادمیک باشد. برای تضمین سرعت و بازدهی کار و کسب نتیجه در همان نشست اول، باید روند کار از یک متدلوژی استاندارد و حرفه‌ای تبعیت نموده و از روش‌های آماتور و پاخورده‌ی کلاسیک خودداری شود. این کنفرانس با صدور قطعنامه‌ی اجرایی پیرامون تشکیل ارتش واحد کوردستانی و تشکیل هیئت اجرایی فراحزبی فوری، بلادرنگ اقدام به ادغام همه‌ی نیروهای مسلح روژهلات نماید.

۲.  تشکیل شورای احزاب روژهلات

– جهت تحقق بخشیدن به امر وحدت ملی، همه‌ی احزاب و جریان‌های سیاسی روژهلات که دارای برنامه، اساسنامه  یا پروژه‌ی سیاسی مشخصی هستند در این شورا حق مشارکت داشته و پیرامون مسائل ملی و در راستای منافع ملی و مصالح جامعه‌ی کوردستان همکاری و مشاوره می‌نمایند. این شورا نماد مدارا و تسامح ملی می‌باشد.

– این شورا باید فاقد قدرت قانونگذاری و اجرایی بوده و تنها در راستای تشکیل ابزارهای رهایی کوشا باشد.

۳ . تشکیل مجلس شورای ملی روژهلات کوردستان

–  شورای ملی کوردستان یک اُرگان موقت قانونگذار بوده و متشکل از شخصیتهای اجتماعی و آکادمیک برای طراحی استراتژی‌های رهایی‌بخش و تعیین وزارتخانه‌های اضطراری -که پاسخگوی نیازهای جنبش رهایی‌بخش سراسری باشد- تعریف می‌گردد.

۴. تدوین قانون اساسی موقت کوردستان

–  مهم‌ترین سندی که می‌تواند ملت‌سازی در کوردستان را بگونه‌ای هدفمند برای کسب حاکمیت ملی متحقق سازد قانون اساسی یا قرارداد اجتماعی است. شورای ملی کوردستان کمیسیونی متشکل از شخصیتهای مجرب با تخصص در حوزه‌های علمی گوناگون و مرتبط با قانون‌نگاری بوده و در اسرع وقت قانون اساسی کوردستان را تدوین نماید. لازم به ذکر است که تعیین مدل سیستم سیاسی آتی کوردستان و یا آری و نه گفتن به قانون أساسی پیشنهادی در حیطه‌ی اختیارات هیچ نیرویی جز خود ملت کورد نیست.

– لازم به ذکر است که وجود دولت موقت از این جهت حذف شده است، چون دولت به عنوان نماد قدرت بسهولت می‌تواند عامل تفرقه و جدال بر سر قدرت گردد که مانع از اتحاد ملی برای رهایی بشمار می‌رود. بعنوان جایگزین وزارتخانه‌های اضطراری مرقوم گشته تا خلاء ناشی از آن را جبران نماید.

ما به عنوان جنبش خیابان اعلام می‌داریم که در شرایط کنونی این تنها راه برون‌رفت از بن‌بستی است که بر انقلاب کوردستان سایه انداخته و همه احزاب و جریان‌های سیاسی باید بر این امر واقف باشند که هدف بعدی موشکهای سپاه پاسداران بوده و تنها راه مقابله با آنها اتحادی مستحکم و منسجم، علیرغم همه‌ی اختلافات و اصطکاکات سیاسی است.

ما همگان را به مشارکت و حمایت از این نقشه‌راه فراخوانده و به همه‌ی جریاناتی که از مشارکت در این طرح خودداری می‌کنند هشدار می‌دهیم که تنها ماندن، شما را اولین طعمه‌ی فاشیسم خواهد نمود.

شورای مدیریتی جنبش خیابان

۲۰ شهریور ۱۳۹۷

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.