بیانیه کنفرانس استکهلم؛ از آرزو تا واقعیت

135

آلترناتیو شوراهای کارگری و مردمی یا آلترناتیو سوسیالیستی احزاب و سازمان‌های چپ؟ در رابطه با سمینار درس‌های انقلاب ۵۷ و ضرورت آلترناتیو سوسیالیستی

بخشی از متن: سوسیالیسمی که طبقه کارگر نمایندگی­ اش را می­کند نه طیفی از روشنفکران چپ است و نه می­تواند امری جدا از مبارزه­ ی روزمره­ ی کارگران باشد. درواقع این سوسیالیسم امر خود طبقه­ کارگر و فعالین سوسیالیست کارگری است. برای کمونیست­ ها و سوسیالیست­ هایی که خود راجزئی از گرایش سوسیالیستی طبقه کارگر می­دانند، سوسیالیسم یک ایده و آرمان نیست که برایش پایه اجتماعی جستجو نمایند و یا به‌طور انتزاعی برایش آلترناتیو ارائه دهند، بلکه سوسیالیست­ های کارگری به این واقف‌اند که سوسیالیسم از همان ابتدا ریشه در شرایط واقعی زندگی و مبارزه کارگران دارد و سعی می­کنند همگام و همراه با این طبقه در امر سازمان‌دهی و ارتقاء مبارزه­ طبقاتی نقش داشته باشند.

می­ توان گفت که کنفرانس استکهلم و “ارائه آلترناتیوسوسیالیستی” ازنوع اول می­باشد، این نیروهای چپ با این افکار و نشست­ها، نه ­تنها خدمتی به مبارزه طبقاتی و جنبش کارگری نمی­ نمایند، بلکه بر دامنه ‏ی پراکند‏گی‏ های درون چپ و معضلات آن خواهند افزود؟ باید گفت که “بیانیه کنفرانس استکهلم”  نه‌تنها آلترناتیو سوسیالیستی را نمایندگی نمی­کند، بلکه نتایج و سرانجامش، پاشید‏گی، شکست و ناکامی سیاسی دوباره­ ی این نشست­ها خواهد بود.

سحر صبا

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.